Dat ‘n vertaling van hierdie bundel verskyn het, getuig reeds van die besondersheid daarvan. Dít word bevestig deur die lof wat die bundel in Nederland ontvang. Die digter Thomas Möhlmann het ‘n uiters positiewe resensie van die bundel, Nu de slapende honden, in die poësietydskrif Awater gegee. Hy noem dit: “Een fascinerende bundeling levensberichten van een scherp talent”.
Ruim twee jaar geleden debuteerde de jonge Zuid-Afrikaanse Ronelda S. Kamfer in eigen land met de bundel Noudat slapende honde, bekroond met de prestigieuze Eugene Marais prijs in 2009. Op poëziesite Meander schreef Joop Leibbrand destijds al een fraaie recensie, waarin hij Kamfer prees als ‘een onconventionele nieuwe vrouwelijke Zuid-Afrikaanse stem om met aandacht te blijven volgen’. Voor het Nederlandse publiek is dat volgen vergemakkelijkt dankzij Alfred Schaffer, die de 34 gedichten uit de bundel vertaalde en tweetalig bijeenbracht in Nu de slapende honden. Een fascinerende bundeling levensberichten van een scherp talent, dat zich nauw op de omringende werkelijkheid betrokken weet, maar zich er niet veel illusies over lijkt te maken. De toon is vanaf het openingsgedicht, ‘Waar ik sta’, gezet:
Nu de slapende honde is ook in ‘n oorsig-artikel in deur Erik Lindner in De Groene Amsterdammer, een van die vernaamste literêre publikasies in Nederland, bespreek. Lindner noem die bundel: “Documentair, aangrijpend, confronterend”.
Ronelda Kamfer se digterskap het verlede week welverdiende blootstelling gekry met die verskyning van ’n oorsig-artikel deur Erik Lindner in De Groene Amsterdammer, een van die vernaamste literêre publikasies in Nederland. “De gedichten van de Zuid-Afrikaanse Ronelda S. Kamfer zijn des te aangrijpender omdat ze vrij rechttoe, rechtaan anekdotes uit het dagelijks leven vertellen,” verduidelik Linder in sy aanloop tot die artikel.
Na hy kortliks aandag aan die bloemlesing De 150 mooiste gedichten uit het Spaans gegee het, swaai sy fokus volledig na Ronelda: “Een verrassing is Nu de slapende honden van Ronelda S. Kamfer, een jonge dichter uit Zuid-Afrika die vertaald is door Alfred Schaffer [...] De bundel is volop een debuut. Een jonge stem die zich presenteert. Veel gedichten bestaan uit gruwelijke anekdotes, koel en ingehouden gebracht: ‘tegen de eerste pauze was er een lijk in de Skoolstraat/ een miskraam in mijn klas’. Het effect van de gedichten van Ronelda Kamfer is vooral dat je al lezend steeds beter doorkrijgt dat er geen woord gelogen is van de familie- en buurtverhalen die ze opdist.”
Die Profeet is Gibran se meesterstuk. Dit word algemeen beskou as een van die mees klassieke werke van ons tyd, veral omdat die skrywer se eie geestelike behoeftes so treffend daarin weerspieël word. In Gibran se poësie weerklink die wyse woorde van die Prediker, en in sy filosofie vind ons ’n deernisvolle begrip vir die vreudge én verdriet van die mens se enkel bestaan. In dié bundel vind ons voedsel vir die gees en die verstand.
“Werk is liefde sigbaar gemaak.”
“Jou vreudge is jou verdriet ontmasker.”
“Die liefde gee niks behalwe homself nie en neem niks behalwe van homself nie. Die liefde besit nie en word ook nie besit nie. Want liefde is voldoende vir liefde.”
Oor die outeur
Kahlil Gibran (1883 – 1931), digter, kunstenaar, filosoof, is gebore in Bsharri, Lebanon. Hy’t as kind saam met sy familie na Amerika geëmigreer, en as jong man het hy in die kunste gestudeer. Hy was deur verskeie groot geeste van die twintigste eeu beïnvloed, o.m. Jung en Keats. Hy is oorlede in New York, en begrawe in sy geboorteland.
Gibran se werk het verskyn in Arabies en Engels, en ook vele ander wêreldtale. Sy skryfwerk handel bowenal oor die geestelike sy van die lewe, veral die liefde. Sy mees bekende werk is Die Profeet.
Gibran word vandag beskou as die mees gelese digter naas Shakespeare en Lao-Tzu.
Kom hou saam by Boekehuis ‘n Mad Hatter’s tee-partytjie!!
Sit jou mooiste, snaakste, bontste hoed op en wen ‘n eksemplaar van Lewis Carroll se Die Avonture van Alice in Wonderland soos vertaal deur André P Brink met illustrasies deur Majorie van Heerden en luister na ‘n voorlesing deur Kabous Meiring uit hierdie merkwaardige boek wat vir die eerte keer in 1865 verskyn het en nou weer in Afrikaans beskikbaar is.
Besonderhede
Datum: Saterdag, 21 Augustus 2010
Tyd: 9:30 VM vir 10:00 VM
Plek: Boekehuis, Hoek van Lothbury-en Fawleystrate,
Aucklandpark | Pad
Dié klassieke verhaal van Alice in Wonderland neem jou op ’n holderstebolder, humoristiese reis saam met ons onverskrokke klein heldin, Alice. Sy ontmoet die Cheshirekat, Die Hertogin, Die koning en koningin van Harte, die Wit Konyn, die Hoedemaker en die Paashaas, die Kammaskilpad, die Griffioen, en vele meer.
Wat ’n heerlikheid, vir oud en jonk, om Alice weer (of vir die eerste keer) te ontmoet, en die vreemde, wonderlike karakters en insidente saam met haar te beleef. Tydlose, klassieke illustrasies komplimenteer die teks.
Oor die outeur
Lewis Carroll, oftewel Charles Lutwidge Dodgson, predikant en dosent in Wiskunde, het nooit bedoel die verhaal moet gepubliseer word nie. Dit was net ’n vindingryke verhaal – een van baie – wat hy op ’n sonnige middag in Julie 1862 begin opmaak het as vermaak vir sy Dekaan se drie dogtertjies. Dis aan een van dié kinders, Alice Liddell, dat die verhaal se heldin haar naam te danke het.
The Guardian newspaper in the UK features a new poem each week. This one is from Marilyn Hacker’s latest collection, entitled Names. The poem, “A Braid of Garlic”, is, at least in part, an elegy for Palestinian poet Mahmoud Darwish, who died in 2008.
Hacker’s poem will resonate with Breyten Breytenbach, who published Oorblyfsel / Voice Over last year, in which he blends his voice with that of Darwish:
This week’s poem is from Marilyn Hacker’s new collection, Names (WW Norton, 2010). As suggested by the title and the book’s dedication (“In Memory of Hayden Carruth, Mahmoud Darwish and Reginald Shepherd”), many presences and literary mentors are invoked. These guardian spirits, living and dead, local and distant, have their appropriate modes of address. Among the verse-letters are less familiar forms. A favourite technique is that of the Glose, in which lines from another writer’s work, usually in Hacker’s own translation, are woven into a new poem. In conversation with Arabic writers, she often uses the ghazal.
A Braid Of Garlic, the last poem in the collection, is partly an elegy for Mahmoud Darwish, “whom, daring, I called a brother”. The verse is written in an informal Sapphic quatrain, its stanzas sometimes impressionistic ‘scenes’ or vivid jottings. The dying fall of the feminine endings and foreshortened last lines seems appropriate to the overall mood. But against this sorrowful cadence is pitted a vigorous appetite for joy and survival, expressed in the muscularity of the syntax, and embodied by the “aging women” who continue valiantly to shop and write and celebrate their “memories and continence”.
For me, it was actress, veterinarian, stage designer, doctor, painter, film director, jockey, shrink.
I wanted to heal or ride animals, fix humans, paint figures on canvas or move them around a film or stage set, listen to people’s deepest secrets or act them out on stage. In matric, instead of doing homework, I would tape over my father’s Benny Goodman radio recordings with my melodramatic renditions from Richard III. It was the winter of discontent for one very long Boland summer.
Shaun de Waal caught up with Yvette Christiansë to discuss both her latest book of poems, Imprendehora, and its relation to her 2008 novel, Unconfessed. A must-read interview on slavery, indentured servitude, and the poet reinhabitation of “obscure histories”:
Apartheid and the struggle gobble up too much of our history, says scholar, novelist and poet Yvette Christiansë. Hence her work delving into slavery in Southern Africa — the background to her novel Unconfessed (published in South Africa in 2007), and her second collection of poetry, Imprendehora (Kwela), launched last week.
“Of necessity, apartheid took our attention, particularly when it came to history,” Christiansë said at the launch of Imprendehora, where I discussed her work with her before an audience. “When I was doing research for a scholarly work, looking at the stories of six slave women whose lives I was trying to trace, and I thought about Robben Island, it was the Robben Island of the apartheid era, of the struggle. Apartheid was greedy to absorb all history and it made history rather shallow, except the histories that could be chosen to have depth. I felt that if I thought about Robben Island and didn't think about the other lives there, if I didn't imagine how they sounded, the language of Robben Island would be monolingual. It's politically necessary to allow that deeper history.”
Kwela Books is pleased to bring you the complete text of the delightful, extraordinary speech that Snailpress’ Gus Ferguson delivered at the launch of Yvette Christiansë’s new collection of poetry, Imrpendehora.
* * * * * * * *
YVETTE’S LAUNCH AT KALK BAY 17TH JULY 2009
by Gus Ferguson
Slightly intimidated I stand here fluttering my notes ready to speak about the virtues of Yvette Christiansë’s poems.
The reason for my nervousness is that Kalk Bay has more poets per capita than anywhere else in the world, except perhaps, due to the efforts of Margie Orford, the Franschhoek Penitentiary .
So to keep you on your toes and, coming from an unexpected angle, I’d like to dwell for a moment on Hilda Doolittle, Ezra Pound and Richard Aldington who in the Summer of 1912 declared themselves as the Three Original Imagists.
What is relevant here tonight is their three-point manifesto:
For those of you who are not familiar with this, it is, if you read it carefully, a crash course in creative writing.
Here it is in the fullness of its brevity:
1. Direct treatment of the thing whether subjective or objective. (i.e. no explanatory narrative).
2. To use absolutely no word that does not contribute to the presentation.
3. As regarding rhythm, to compose in the sequence musical phrases not in the sequence of the metronome. (more…)
Ronelda Kamfer se debuutdigbundel, Noudat slapende honde, waarvoor sy die Eugène Maraisprys in 2009 gewen het, is in Nederlands deur Alfred Schaffer vertaal. 
